Кнауэр с. 229 dív (dyu, dyō, им. dyāus) m. f. небо, m. n. день; divā instr. adv. днемъ; divē-divē loc. adv. ежедневно.— [Zεύς, лат. diēs, Jovis, Jūpiter; ср. подъ dēvá].