Кнауэр
с. 223jīv (jīvati, pp. jīvita, inf. jīvitum; f. jīviṣyatē) жить; pn. jīvitavyam impers. должно жить. — anu съ acc. жить чѣмъ или для кого. — [лат. vīvō, цсл. živą „живу“, ср. скр. jīvás = βίος, лат. vīvus, гот. qius „keck“, лит. gývas, цсл. živъ „живой“].